خودت را سریع برسان

با آن دستخط نوآموزانه ­ام برای سمیرا می­نویسم:

«تا سهیلا را نکشته، خودت را سریع برسان...»

ننه کاغذ را می­گیرد، جاگیرش می­کند در درب قوطی مربا که از پستو آورده بود.

به سمت ایوان نگاه هراسانی می ­اندازد، می­خواهد آقا نبیند چه می­کند. رنگ از رخش پریده و نفس­های به شماره افتاده­ اش نمی­گذارد به باسواد بودنم افتخارکنم.

آهسته می­گوید: "زود باش ننه تا نعش خواهرتو ندیدی."