مرده ریگهای عاطفی ما (روزنگاره های یک رواندرمانگر از مراجعینش و آسیبهای شدید روانی موروثی آنها)

زخم­های ناشی از آسیب­های موروثی ما، شکل منحصربه ­فرد خود را می­گیرند. بخش خودآگاه ما، مانند یک کارآگاه، ردپایی را که ارواح در ذهن ما به جا می­گذارند دنبال می­کند. این خودآگاهی به آرامی نوری بر راه­هایی که گذشتۀ ما، بر حال ما اثر گذاشته و آن را کنترل می­کند می­تاباند. مسائل احساسی، به شیوه­ای که عموماً مرموز به نظر می­رسد، بدون پردازش باقی می­مانند و در زندگی ما بارها و بارها ظاهر می­شوند. زندگی نزیستۀ ما، دوباره تکرار می­شود و در طول نسل­ها طنین ­انداز می­گردد. قصه ه­ای ناگفته نیز سودای بازآفرینی می­یابند، تا بالاخره بازگو شوند. هر چیزی که به شکل آگاهانه قابل شناسایی نباشد، خود را وارد واقعیت ما می­کند و مدام تکرار می­شود.

ما به دنبال همین الگوهای قابل رؤیت هستیم تا آن­ها را بگشاییم.