صور اسرافیل بزرگسالی- ماجراهای یک بالغ کم لیاقت- جلد هفتم

معرفی کتاب صور اسرافیل بزرگسالی: ماجراهای یک بالغ کم لیاقت - جلد هفتم

کتاب صور اسرافیل بزرگسالی: ماجراهای یک بالغ کم لیاقت - جلد هفتم نوشته‌ی میچی ان جی (نویسنده‌ی نامزد جایزه‌ی بهترین کتاب طنز از سوی گودریدز)، در این قسمت به سراغ دردسرهای خودخواسته‌ی دوران بزرگسالی رفته که دیر یا زود، زندگی همه‌مان را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

درباره‌ی کتاب صور اسرافیل بزرگسالی: ماجراهای یک بالغ کم لیاقت - جلد هفتم

می‌شود این را با اطمینان خاطر گفت که تقریباً همه‌ی ما در زمان کودکی، میل زیاد و وصف‌ناپذیری برای بزرگ شدن داشته‌ایم. در نظرمان آدم‌ بزرگ‌ها همگی انسان‌هایی عاقل و باتجربه بودند؛ آن‌ها جواب هر سوالی را می‌دانستند و با قاطعیت فراوان برای هر مشکلی راه حلی پیدا می‌کردند. البته که این شوق وافر چندان طولانی هم نبود، زیرا با سرعت یک چشم بر هم زدن به بزرگسالی رسیدیم و حالا خودمان در جایگاه همان انسان‌های اصطلاحاً عاقل و باتجربه قرار داریم که جواب هر سوالی را می‌دانند.

اما همان‌طور که میچی ان جی (Meichi Ng) در کتاب صور اسرافیل بزرگسالی: ماجراهای یک بالغ کم لیاقت - جلد هفتم  به آن اشاره می‌کند، بزرگسالی کمی با آن چیزی که فکرش را می‌کردیم متفاوت است. قطعاً اگر از ما بپرسند که خودمان را انسان‌های عاقلی که جواب هر سوالی را می‌دانند می‌بینیم یا نه، جوابمان به آن «نه» یا حداقل یک «بله»‌ی تردیدآمیز خواهد بود. ما هنوز هم با وجود کسب تجربه‌های فراوان تصمیمات اشتباهی برای زندگی خود می‌گیریم، جواب بسیاری از سوالات را نمی‌دانیم و برای حل بسیاری از مشکلات نیز از بقیه کمک می‌گیریم. حالا که به بزرگسالی رسیده‌ایم، می‌دانیم که این‌ها نه تنها با معنای بزرگسالی منافاتی ندارند، بلکه درست بخشی از تجربه‌ی انسانی ورود به بزرگسالی هستند و بودنشان طبیعی و ضروری است.

اما بزرگسالی وجه دیگری نیز دارد که شاید برایمان حتی غافل‌گیرکننده‌تر از اشتباه بودنِ تصورات کودکی‌مان باشد؛ اینکه ما به صورت خودخواسته و با میل قلبی، به سمت تصمیمات کسل‌کننده‌ای می‌رویم که قبلاً همیشه از آن‌ها فراری بوده‌ایم. با رسیدن به بزرگسالی و درگیر شدن با هزاران مسئولیت شخصی و شغلی و خانوادگی و... ما خودمان تصمیم می‌گیریم که مثلاً شب‌ها زودتر بخوابیم، غذای سالم‌تری بخوریم و به طور کلی، هر آنچه پیش از این والدینمان به ما توصیه می‌کردند و ما از پذیرفتنشان سر باز می‌زدیم را با کمال میل انجام دهیم.

در کتاب صور اسرافیل بزرگسالی: ماجراهای یک بالغ کم لیاقت - جلد هفتم می‌شنویم که این «همانند بزرگسالان رفتار کردن» مانند یک بیماری مزمن تک‌تک دوستانمان را درگیر می‌کند و حالا دیگر هیچ‌کس میل ندارد که تا نیمه‌های شب به مهمانی رفتن و خوشگذرانی کردن مشغول باشد، بعد از گذشتن ساعتی خاص از عصر قهوه بنوشد تا مبادا چرخه‌ی خوابش به هم بریزد و ساعتی را که باید به انجام کارهای خانه اختصاص دهد برای بیرون رفتن و دیدن این و آن صرف کند. ما در این سن یاد می‌گیریم که مراقبت کردن از خودمان باید در اولویت باشد و همین تفکر، ریسک‌پذیری را در ما کم می‌کند. شاید این مسئله شبیه یک کابوس باشد اما در این بازه‌ی سنی، جذاب‌ترین و فرح‌بخش‌ترین مکالمات ما با دوستانمان، به خریدن وسایل خانه و مشورت در مورد بهترین و اقتصادی‌ترین‌های بازار خلاصه می‌شود. حالا ما شبیه والدینمان شده‌ایم و دیگر اثری از آن جوانان پرشروشور و پرحرارت در ما دیده نمی‌شود. اما شاید این مسئله، آن‌قدرها هم که فکر می‌کنیم عذاب‌آور و دردناک نباشد...

نکوداشت‌های کتاب صور اسرافیل بزرگسالی: ماجراهای یک بالغ کم لیاقت - جلد هفتم

• خنده‌دار، عمیق و تأثیرگذار... میچی ان جی با داستان‌های جالب و آموزنده‌اش نکاتی را به ما یادآوری می‌کند که برای همه پر از اطلاعات مفید است و به ما نشان می‌دهد که در هر مرحله از زندگی تنها نیستیم. (ماری اندرو)
• قصه‌های طنزآمیز و تصاویر زیبای میچی ان جی مثل آغوشی گرم و صمیمی هستند که دلتان نمی‌خواهد از آن جدا شوید. (دامی لی)
• میچی ان جی مجموعه‌ای بی‌نظیر از داستان‌هایی جذاب و صمیمانه را نوشته است. از ابتدا تا انتهای داستان متوجه شدم که در حال لبخند زدن هستم یا دارم به نشانه‌ی موافقت، سر تکان می‌دهم. من با این داستان‌ها حس هم‌ذات‌پنداری داشتم. ماجراهای یک بالغ کم‌لیاقت واقعاً کتابی لذت‌بخش است. (کریس مک‌کوی)
• میچی ان جی در این کتاب افکار و ایده‌هایی را نشان داده که بر رشد افراد، تأثیری شگفت‌انگیز می‌گذارند. (نیک سالاک)

کتاب صور اسرافیل بزرگسالی: ماجراهای یک بالغ کم لیاقت - جلد هفتم برای چه کسانی مناسب است؟

اگر به داستان‌های طنز با موضوعات روان‌شناختی علاقه دارید، این کتاب مخصوص شماست.

در بخشی از کتاب صور اسرافیل بزرگسالی: ماجراهای یک بالغ کم لیاقت - جلد هفتم می‌شنویم

فکر کردن به اینکه چند ساله‌اید، مثل باز کردن یک قوطی پر از اکلیل است. تا زمانی که در آن را باز نکرده‌اید و زیاد با آن سروکله نزده‌اید، آزاری به شما نمی‌رساند. اما به محض اینکه در آن را باز کنید و مشتی از اکلیل کف دستتان بریزید و در هوا پخش کنید، اکلیل‌ها وارد ریه‌هایتان می‌شود و آزارتان می‌دهد.

«وای خدایا! الان من چند سالمه؟! به خاطر همینه که همه‌چیز داره تغییر می‌کنه؟ این چین و چروک‌های روی صورتم از کجا اومده؟»

همان‌طور که روبه‌روی آینه‌ی دستشویی ایستاده بودم و دندان‌هایم را مسواک می‌زدم، این پرسش‌ها در ذهنم شکل می‌گرفتند.

«اندیشیدن به خود... عجب ماجراجویی هیجان‌انگیزی!»